محمد بن زكرياي
رازي يكي از دانشمندان بزرگ ايراني سده سوم هجري است. نيمه دوم سده سوم (ه- ق) را جورج سارتون در تاريخ علم، هم بدين عنوان عصر محمدبن زكرياي رازي (251- 313 ه ق) (865-925) ناميده است. رازي بزرگـترين طـبـيب باليـني اسلام و قـرون وسطي، فـيزيكدان، عـالم كـيميا ( شيمي ) و فيلسوف صاحب استـقلال فكر است. ظاهرا درري رياضيات، فلسفه، نجوم و ادب را فرا گرفت. احتمالا در جواني به تحصـيل كيـميا مشغـول شد و بعـد به سبب بـيـماري چشم به تحصيل طب پرداخت و در اين عـلم شهرت فراوان يافت و حوزه درسش بلند آوازه شد. در خدمت ابوصالح منصوربن اسحاق ساماني،حاكم ري، رياست بـيمارستان جديدالتاسيس آنجا را يافت. بعـدها در بغـداد رئيس بيمارستان بود. به سبب شهرت فراوانش فرمانروايان مختـلف او را به دربار خود دعوت مي كردند. رازي صاحب اخلاق نيكو و رفـتار پسنـديده بود و با بـيماران به مهرباني و عـطوفت رفـتار مي كرد و در حق فـقرا و ضعـفا اعـانـت مي كرد. عـده‌اي تاليـفات اورا تا 198 و عـده ديگر كتاب‌هاي منسوب به او را تا 237 بر شمرده اند. از آثارش در طـبـيعـات، رياضيات، نجوم و شناخت نور چيـزي به يادگار نمانده است. رازي در طب به جنـبه هاي عـلمي اكتفا نمي كرد، بلكه به تمام معـني طـبـيب و در علم و عمل طب استاد مسلم بود. يادداشتهاي وي كه در آنها با كمال دقت بهبودي بيماران خود را توصيف كرده است در دست است. معـروفتـرين اثرش در علم طب كتاب " حلوي " است. آثار ديگرش در اينرشته كتاب الطب الملوكي و كتاب منصوري است. بعـلاوه، رسالاتي در باب بعـضي امراض دارد كه معـروفترين آنها كتاب الجدري و الحصبه است كه مورد اعجاب و تحسين اروپاييها بوده است و از بهترين رساله هاي طبي قديم به حساب مي آيد. رساله اي هم دربارهً سنگ مثانه و كليه دارد كه به زبان فرانسه در لندن منـتشر شده است. رازي در فلسفه و الهيات و ماوراء الطـبـيعـه و مجادلات مذهبي و فـلسفي نيز كتـبي نوشته استرازي در اواخر عـمر در نـتـيجه مطالعـه زياد دربارهً كيمياگري به بـيماري چشم مبتلا و بالاخره كور شد و در سال 313 هجري قمري درگذشت.
.
خانه | بازگشت | حريم خصوصي كاربران |

Powered By Sigma ITID.
Guest (RaziGuest)